Η Πολιτεία της Λευτεριάς
Ένα ταξίδι Αλήθειας στα άδυτα του νου
με προορισμό την εσωτερική Ελευθερία.
Α37. Ο εγκάρδιος σοφός καρτερικός πατέρας νους.
Η συστράτευση των κυττάρων ολόκληρου του σώματος έδωσε στο νου κουράγιο, δύναμη, αυτοπεποίθηση. Απολαμβάνει τώρα τη βαρύτητα και τη βαθύτητα της ύπαρξής του, νιώθει ώριμος να προχωρήσει σε επόμενα βήματα, που προϋποθέτουν υπευθυνότητα, θεμελίωση, εγκαθίδρυση, πατρική αταραξία.
Πρόθυμα και αβίαστα αναλαμβάνει εσωτερικά το μικρό αδύναμο εαυτό μου, αποδεχόμενος το ρόλο του σοφού καρτερικού πατέρα. Δείχνει κατανόηση και συμπόνια για τις παιδιάστικες όψεις μου που μου γεννούν άγχος και δυστυχία, για το γενικευμένο αίσθημα ανεπάρκειας και την αγωνία μου, για το φόβο μου μην ξαναπονέσω, για την προσήλωσή μου σε πρόσκαιρες χαρές και σε εγκόσμιους στόχους με τη μάταιη ελπίδα πως η κατάκτησή τους θα με λυτρώσει από το άγχος και τη δυστυχία.
Ο πατέρας νους γνωρίζει ότι ο γιος του θα χρειαστεί καιρό για να ωριμάσει και γι’ αυτό έχει απεριόριστη υπομονή μαζί του. Δεν τον εξαναγκάζει να μεγαλώσει. Του κάνει τα χατίρια για να ησυχάσει, ενώ παράλληλα σπέρνει με εγκαρτέρηση, μιλώντας του για τη δυνατότητα που έχει να γίνει μια μέρα ελεύθερος. Ο πατέρας νους, επειδή συμπονά, νιώθει μεγάλη συγκίνηση για τον πόνο του γιου του και έχει τη θέληση να τον βοηθήσει.
Ο πατέρας νους έχει θέσει τη φροντίδα για το γιο του ως τον κύριο σκοπό της ζωής του, το κύριο μέλημά του, και τον φροντίζει με διάκριση: μια στο καρφί, μια στο πέταλο. Αφιερώνει πρόθυμα όσες ώρες χρειαστεί στην επαγγελματική δραστηριότητα, στην άθληση, στο ντύσιμο, στη διατροφή, στην επαφή με το άλλο φύλο, στις σχέσεις του γιου του με τα άλλα εγκόσμια αδέλφια του και σε όσα άλλα εκείνος αποζητά από τα εγκόσμια αγαθά, γιατί η συμπόνια τού χαρίζει τη διάκριση που χρειάζεται για να αναγνωρίζει ότι ο γιος του τα έχει ανάγκη όλα αυτά, και γι’ αυτό του τα προσφέρει με φροντίδα, στοργή, γλυκύτητα, αγάπη, αποδοχή και εγκαρτέρηση.
Επίσης, ο πατέρας νους διδάσκει το γιο του να χαίρεται όταν ομολογεί ταπεινά τις αδυναμίες του, για να ηρεμεί και να μη θυμώνει διαρκώς με τον εαυτό του. Με λίγα λόγια, ο πατέρας νους με παίρνει στοργικά από το χέρι και μου δείχνει ένα-ένα τα βήματα που οδηγούν στην εσωτερική ελευθερία. Η νέα στάση που έχει υιοθετήσει μου γεννά αίσθημα ασφάλειας, επειδή αποτελεί για μένα εγγύηση πως θα έχω καθοδηγητή θαλπερό και οξυδερκή μέχρι το τέλος, όχι όπως παλιότερα που έλειπε από το νου μου η πατρικότητα και επικρατούσε η θυμωμένη απαίτηση, η απογοήτευση, η οργή, η απελπισία, όταν έβλεπε πόσο μεγάλη απόσταση με χώριζε από την εκπλήρωση των προσδοκιών που είχε για μένα.
Τώρα ο νους δεν προσδοκά τίποτε από μένα, τον ενδιαφέρει μόνο να πορεύομαι εν ειρήνη, να δοκιμάζω, να μαθαίνω τις αντοχές μου, τα όριά μου, να γνωρίζω σταδιακά τις κρυμμένες δυνατότητές μου, για όσο χρόνο χρειαστεί. Η αλλαγή του αυτή με γαληνεύει, μου κάνει τη ζωή πιο όμορφη, η συγχώρεση και η συμπόνια που εισπράττω από το νου μού αφαιρούν την παλιά θλίψη και μου χαρίζουν όμορφη ψυχική διάθεση για την πορεία μες στον κόσμο και αισιοδοξία για την κατάκτηση της λευτεριάς, που τόσο μου έχει λείψει.
Τόση είναι τώρα η ανακούφισή μου που για πρώτη φορά νιώθω βαθιά εμπιστοσύνη στο Σύμπαν, καθώς το βλέπω τώρα σαν ένα φιλικό και ασφαλή χώρο για να ζω και για πρώτη φορά δε με ανησυχεί καθόλου το μέλλον μου μέσα σε αυτό.