Η Πολιτεία της Λευτεριάς
Ένα ταξίδι Αλήθειας στα άδυτα του νου
με προορισμό την εσωτερική Ελευθερία.
Η μάχη για την Αλήθεια.
Την επομένη το βράδυ…
Έχει πάει η ώρα εντεκάμιση, και ακόμα δίνω τη μάχη, από το απόγευμα. Το κορμί αντιδρά, τινάζεται κάθε τόσο. Ο νους βολοδέρνει ως συνήθως σε αυτοσχέδιες αλυσίδες που κτίζει κρίκο-κρίκο. Η νόηση συνέλαβε για λίγο την Αλήθεια, μένει μόνο ν’ αφήσουν τα νοερά διαόλια την καρδιά να την πιστέψει, να την εμπιστευθεί, να την αγαπήσει και να την ενσωματώσει. Ο νους ο ατίθασος, σ’ ένα από τα σάλτα του έπεσε πάνω της «τυχαία» και τη γνώρισε. Επιφανειακά και επιπόλαια, μα τη γνώρισε.
Μετά την ξέχασε, του γυάλισε άλλος κρίκος, μετά άλλος, κι άλλος, κι άλλος, ώσπου στο τέλος την ξέχασε εντελώς, απορροφήθηκε τελείως από τους κρίκους της αυτοσχέδιας αλυσίδας του. Του αρέσει να κάνει τον ισορροπιστή. Πάνω στους κρίκους του. Είναι και μερικοί που του αρέσουν περισσότερο από τους άλλους, αυτοί είναι οι έμμονοι κυκλωτοί συνειρμοί. Σε αυτούς πηδάει πιο συχνά, κι εγώ, που τον ακολουθώ άβουλα, φωνάζω με απόγνωση: «Πάλι; Νισάφι πια!». Μα εκείνος δεν ακούει. Ξανά και ξανά πηδάει στους ίδιους κρίκους, αν και τους έχει μισήσει. Έχει μάθει να αυτοεπαναλαμβάνεται. Δεν του αρέσουν οι αλλαγές. Δεν το ΄χει σε τίποτα να ξοδέψει όλη τη ζωή μου στα ίδια και στα ίδια, ο σπάταλος.
«Σπάταλος». Αυτή είναι η λέξη-κλειδί. Εδώ γίνεται μία σπατάλη. Είναι απλό το ζήτημα. Είναι προφανές. Άμα την εντοπίσω, θα έχω βρει την Αλήθεια. Θα είναι το αντίθετο της σπατάλης. Μάλιστα. Δηλαδή, η Αλήθεια είναι η αξιοποίηση. Χαίρομαι γι’ αυτό που βρήκα. Είμαι σε καλό δρόμο, το νιώθω. Ο νους μου τώρα έχει γίνει αρνάκι, με βοηθά, δε με παιδεύει για λίγο. Ο νους μου συνεργάζεται μαζί μου! Αυτό είναι αξιοσημείωτο γεγονός! Τον ενδιαφέρει, θέλει να δει τι υπάρχει πιο κάτω. Τον αγαπώ και τον συγχωρώ τέτοιες στιγμές. Ξαφνικά από οχτρό δυνάστη τον νιώθω σύντροφο αδελφό, βασανισμένο όπως εγώ, συνοδοιπόρο. Δόξα σοι ο Θεός!
Λοιπόν, είχα μείνει στην αξιοποίηση. Η Αλήθεια είναι η αξιοποίηση, που θα πάρει τη θέση της σπατάλης. Αυτό που σπαταλούσα ως τώρα θα το αξιοποιήσω. Και αυτή η αλλαγή στάσης θα είναι η απελευθέρωσή μου από τον ιστό του σπάταλου νου. Ο νους σπαταλούσε τόσα χρόνια τη ζωή μου. Άρα, πιο συγκεκριμένα, η Αλήθεια είναι η αξιοποίηση της ζωής μου. Είναι η αξιοποίηση του δώρου της ζωής, κάθε στιγμή, χωρίς συμβιβασμούς, χωρίς υπαναχωρήσεις.
Πραγματικά ωραία ακούγονται όλα αυτά και με γεμίζουν χαρά κι ελπίδα, μα ποιος μου εγγυάται πως ο νους δε θα ξαναφεύγει αδέσποτος προς όποια κατεύθυνση του γυαλίζει κάθε φορά; Κανείς. Ο νους είναι νους, άρα αδέσποτος[1], γιατί είναι στείρος, δεν έχει ακόμα αποκτήσει πνευματικά παιδιά αγαπημένα, να αφοσιωθεί σε αυτά, να πάψει να τρέχει δεξιά κι αριστερά απελπισμένος για να βρει γαλήνη.
Ο νους τώρα που τ’ άκουσε αυτά αγωνιά. Πάνω που νόμιζε πως θά ‘βρει την Αλήθεια, μαθαίνει ότι κανείς δεν του εγγυάται πως αυτή θα τον γαληνέψει οριστικά, και γι’ αυτό αγωνιά. Ψάχνει τριγύρω έντρομος ξανά για αποκούμπι. Πηδάει σε απειράριθμους κρίκους, πλέκει ιστούς, κτίζει αλυσίδες, βλέπει αμέσως τη ματαιότητά τους, τις απορρίπτει πάραυτα, κτίζει άλλες. Σύγχυση και αγωνία.
[1] Ίσως η λέξη «νους» να προέρχεται από το «εν» και το «ους», δηλαδή το εσωτερικό αυτί, που ακούει όλα όσα συμβαίνουν μέσα μου, όλα τα θετικά και αρνητικά συναισθήματα που μου γεννούν τα γεγονότα. Ο απαίδευτος νους μου είναι απόλυτα επιρρεπής σε όλα όσα ακούει, και εύκολα παρασύρεται από αυτά, γιατί δε σέβεται τους δικούς του στόχους και δεν έχει μάθει να προσηλώνεται σε αυτούς. Έτσι, τα συναισθήματα παρασύρουν τον απαίδευτο νου μου και τον οδηγούν σε διάφορες απρόβλεπτες κατευθύνσεις (αναίτια απογοήτευση, αβάσιμο ενθουσιασμό κτλ.).