Ο εθισμός.

Η  Πολιτεία της  Λευτεριάς
Ένα ταξίδι Αλήθειας στα άδυτα του νου
με προορισμό την εσωτερική Ελευθερία.

Ο εθισμός.

Είναι παντοδύναμος τελικά ο δυνάστης νους; Να το δεχτώ; Θα ζω μέχρι να πεθάνω κάτω απ’ το ζυγό του; Θα ζω για πάντα μέσα στον κολλώδη ιστό του; Παραζαλισμένος από τα χιλιάδες νήματά του θα κάθομαι να τα μετράω ένα ένα άσκοπα, χαζά, μέχρι να μου φύγει ολόκληρη η ζωή; Και η μόνη μου βαθιά χαρά θα είναι η περιοδική και πρόσκαιρη γλυκιά ομολογία της αδυναμίας μου να αποδράσω; Να το πάρω απόφαση, δηλαδή, δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να ζήσω;

Αυτό είναι ιδρυματισμός! Δεν είναι; Είναι εξάρτηση, εθισμός. Έξω από το στρόβιλο των μάταιων σκέψεων δεν αντέχω για πολύ. Το θέλω αυτό για τον εαυτό μου; Και αν όχι, τον αγαπώ αρκετά για να κάνω ό,τι χρειαστεί ώστε να ελευθερωθεί; Μα τον έχω συμπονέσει πρώτα για να τον αγαπήσω ή μόνο τον μισώ για τη χαρά της λευτεριάς που με την αβουλία του επί χρόνια μού στερεί;

Βαρυσήμαντα ερωτήματα, πολύ περισσότερο σημαντικά από οποιαδήποτε αγωνία μου για εγκόσμια αποκτήματα και κατακτήσεις. Με αυτά τα ερωτήματα αναπάντητα, χωρίς οδοιπορία με όραμα και στόχο, δίχως ελπίδα για ελευθερία, καμία κατάκτηση και κανένα απόκτημα δεν παίρνει χρώμα, παραμένουν όλα γκρίζα, θολά, νεκρά, και η καρδιά μου κρύα.

Και μένει μόνο ο πανικός σαν μόνη αιτία συναισθηματικής έντασης, ο πανικός που με κυριεύει όποτε νομίζει ο νους ότι θα χάσει τα δήθεν κεκτημένα. Και επειδή ζώντας μέσα στον γκρίζο κόσμο του νου είμαι στερημένος από έντονα βιώματα, εθίζομαι, φαίνεται, στον πανικό και τον αποζητώ σε τακτά διαστήματα, σαν ναρκομανής που αποζητά τη δόση του, αλλιώς δεν εξηγείται η αναίτια έντρομη ιστορία της ζωής μου. Έτσι, γίνομαι έρμαιο της «αντεστραμμένης ευδαιμονίας»[1] που με κυριεύει ολοκληρωτικά.