Η Πολιτεία της Λευτεριάς
Ένα ταξίδι Αλήθειας στα άδυτα του νου
με προορισμό την εσωτερική Ελευθερία.
Το κτίσιμο.
Καθώς κατέστρωνα τα σχέδια της Πολιτείας της Λευτεριάς, ο νους μου ήταν απόλυτα απορροφημένος, ενθουσιασμένος σαν μικρό παιδί που του χάρισαν ένα συναρπαστικό παιχνίδι. Μόλις τώρα τα ολοκλήρωσα, και την επόμενη κιόλας στιγμή ο νους σαν ανήσυχη μαϊμού κρεμάστηκε από το προσφιλές του κλαδί της αμφιβολίας και άρχισε να αμφιταλαντεύεται αδιεξοδικά, σαν αυτιστικός, λες και ήθελε να περάσει η ώρα όσο πιο ανώδυνα γινόταν, σαν να πάσχιζε να αποτινάξει από πάνω του μια ξαφνική ένταση, ένα αδιέξοδο στο οποίο άθελά του είχε εμπλακεί.
Με ανακουφίζει που δεν τον βλέπω πια σαν τον ανάλγητο τύραννο δυνάστη, μα σαν μια ατίθαση μαϊμού με ψυχολογικά αδιέξοδα, άξια της συμπόνιας μου. Έτσι, δύο καλά συμβαίνουν: και δεν υποφέρω πια κάτω απ’ το ζυγό του, και μπορώ να του συμπαραστέκομαι με κατανόηση και συμπόνια στις δύσκολες ώρες του. Με άλλα λόγια, η σχέση μου με το νου μου έχει μετατραπεί από σχέση φόβου και απόγνωσης σε σχέση κατανόησης και συμπόνιας. Αυτό και μόνο είναι πάρα πολύ σημαντικό.
Τώρα αμφιβάλλει για την υλοποίηση των σχεδίων της Πολιτείας της Λευτεριάς. Του φαίνονται πολύ καλά για να ’ναι αληθινά. Βρίσκονται σε πλήρη διάσταση με την ως τώρα εμπειρία του. Αμφιβάλλει, επειδή αμφισβητεί την ικανότητά του να είναι σταθερός στις αποφάσεις του. Υποφέρει τώρα πολύ ο νους από αυτήν την αμφιβολία, επειδή έχει πονέσει πολύ εκεί στους αιθέρες και δεν αντέχει να ζήσει άλλο μακριά από την Πολιτεία της Λευτεριάς. Η αμφιβολία τον τσακίζει.
Του θυμίζω ότι έχει πια τελείως ωριμάσει μέσα του η σταθερότητα στην απόφαση για ελευθερία, επειδή έχει ήδη μαγευτεί από το έργο των χεριών και της καρδιάς, που ’ναι πανίσχυρο αντίβαρο ενάντια στη ροπή του για ατέρμονες ψυχοφθόρες μαϊμουδιές. Γνέφει καταφατικά, κατανόησε τη διαφορά του από παλιά και τώρα ησυχάζει μέσα στη βεβαιότητα ότι ετούτη τη φορά το κτίσιμο θα προχωρήσει, δε θ’ αναβληθεί για ακόμα μια φορά επ’ αόριστον και μέχρι νεωτέρας κρίσεως απόγνωσης και απελπισίας, όπως μέχρι τώρα έχει συμβεί πολλάκις.
Ξεκινώ, λοιπόν, με ζήλο μα και υπομονή τα χωρίς τελειωμό οικοδομικά έργα. Στο χωρίς τέλος δρόμο που τώρα ξεκινώ αρωγός και τροχοπέδη μου ο νους μου ο διττός. Τη μία μουλαρώνει, κόβει κάθε επικοινωνία και αρνείται να κουνήσει ρούπι, και την άλλη εφορμά ενθουσιασμένος και κτίζει «λεωφόρους» που θα «φέρουν» όλο το «λαό» των αδελφών στην ευδαιμονία της λευτεριάς[1].
Είναι να τον καμαρώνεις τότε. Καθάριος, κρυστάλλινος και ανάλαφρος, μα συνάμα αγέρωχος, αποφασιστικός κι ευέλικτος, σαν ελάφι ελεύθερο ελίσσεται επιδέξια και ατρόμητα ανάμεσα σε κάθε λογής εξωγενή κι ενδογενή εμπόδια, με μια καρδιά γεμάτη ζέστη για την ωραία Αλήθεια, άσβεστη φλόγα έμπνευσης, απόλυτα προσηλωμένος στο ιερό ιαματικό έργο που αγαπά.
[1] Για να μην του κόψω την ορμή, συνειδητά παραβλέπω τέτοιες ώρες τη λόγω απειρίας αναπόφευκτη αλαζονεία και έπαρση που τον κάνει να πιστεύει ότι αυτός θα σώσει όλο τον κόσμο. Άλλωστε, ξέρει ότι ξέρω πόσο αλαζόνας είναι και ότι τον παρακολουθώ και τον επιτηρώ κάθε στιγμή, και γι’ αυτό δεν τολμά να αρχίσει τις κούφιες μεγαλοστομίες και τα ηρωικά παραληρήματά του, αλλά αντίθετα εστιάζεται με ταπεινότητα στο έργο του. Έτσι, ο αρχικός πρωτόλειος και ανεπεξέργαστος ενθουσιασμός του σταδιακά εξελίσσεται σε δημιουργική ωριμότητα.