Το Βιβλίο των Ονείρων
Μία απλή μέθοδος για αβίαστη χαρά,
αισιοδοξία, αφοβία και αφθονία.
Δεν μπορεί να υπάρχει αδικία, αφού δεν υπάρχει απώλεια.
Ένα από τα μεγαλύτερα όνειρά μου είναι να ξεχάσω την πλάνη της απώλειας και το αίσθημα της αδικίας που ξυπνά μέσα μου κάθε φορά που κάποιος μου στερεί κάτι παρά τη θέλησή μου. Τη θέση τους θα πάρει βαθιά μέσα στη συνείδησή μου η βεβαιότητα ότι κανείς δεν μπορεί να με αδικήσει, αφού κανείς δεν μπορεί να μου στερήσει κάποιο από τα αγαθά του σύμπαντος που η Ύπαρξή μου δημιούργησε για μένα και για όλους μαζί, για να παίζουμε μέσα στον κόσμο και να μας ανήκει όλος ο κόσμος ταυτόχρονα και εξολοκλήρου σε όλους, αφού όλοι είμαστε ένα, η μία Ύπαρξή μας η αδιαίρετη, που ηθελημένα έχει εκδηλωθεί σε εμάς τις απειράριθμες μορφές που νομίζουμε πως είμαστε χωριστοί και ξένοι μεταξύ μας.
Οραματίζομαι έναν εαυτό που θα αγαπάει όλα τα αδέλφια του το ίδιο, σαν εκδηλώσεις της δικής του μοναδικής Ύπαρξης, και θα τα λατρεύει και θα τα αγκαλιάζει με χαρά, είτε με το σώμα είτε νοερά, και θα τα φροντίζει με κάθε τρόπο, χωρίς καθόλου αντίσταση και κόπο, και δίχως διόλου να τον νοιάζει αν κάποια από τα αδέλφια του, όψεις του ενός Εαυτού του, επιδιώκουν να τον βλάψουν, να τον κλέψουν ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο να τον αδικήσουν. Αντίθετα, αυτός ο εαυτός που οραματίζομαι θα χαίρεται βαθιά για την αφθονία των αδελφών του, που θα τη θεωρεί και θα τη νιώθει σαν δική του αφθονία, αφού θα έχει βαθιά ριζωμένη μέσα του την επίγνωση της αδιαίρετης ενότητας μαζί τους.
Θέλω, επίσης, να έχω βαθιά ριζωμένη μέσα μου τη βεβαιότητα πως η παλιά εκπαίδευση της χωριστικότητας και της ανασφάλειας για το μέλλον θα ατροφήσει μες στο νου μου. Θέλω να είμαι απόλυτα σίγουρος ότι με τον καιρό θα ξεδιπλωθεί μέσα μου και θα καταλάβει ολόκληρο τον εσωτερικό μου χώρο το αίσθημα της ενότητας τόσο με τα αδέλφια μου όσο και με όλα τα υλικά και κάθε είδους άλλα αγαθά αυτού εδώ του κόσμου, ώστε να μη με απασχολεί καθόλου η απώλεια και η αδικία. Το μόνο που θα με ενδιαφέρει τότε θα είναι να με συγκλονίζει και να με ενθουσιάζει η ιδέα και το βίωμα της πληθωρικής πληρότητας, της κοινοκτημοσύνης, της ενότητας και της συντροφικότητας.
Θέλω ο ζήλος μου για την ομαδική απελευθέρωση της ανθρωπότητας από την πλάνη της ιδιοκτησίας και της αδικίας να είναι τόσο μεγάλος που να αδιαφορώ εντελώς για τα μικρά υπολογιστικά ζητήματα στα οποία ο νους μου τόσα χρόνια έχει εντρυφήσει και να έχω μάτια για να κοιτάζω μόνο τη μεγάλη εικόνα της παγκόσμιας χαράς, της αφθονίας και της αλληλεγγύης μεταξύ των ψυχών.
Θέλω, λοιπόν, όλο μου το αίσθημα της βεβαιότητας εκεί να εστιάζεται: στο ότι θα έρθει σύντομα η μέρα που τόσο εγώ όσο και τα αδέλφια μου θα έχουμε συνειδητοποιήσει ότι δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε. Θα κατανοήσουμε ότι από τη φύση μας δεν μπορούμε να αδικήσουμε ή να αδικηθούμε, να απολέσουμε ή να καρπωθούμε τίποτα σε αυτόν εδώ τον κόσμο, αφού έτσι κι αλλιώς όλοι του οι καρποί δικοί μας είναι, αδιάφορο ποιος από όλους εμάς έρχεται σε άμεση επαφή μαζί τους και τους απολαμβάνει σε κάθε διαφορετική χρονική περίοδο.
Θέλω, με άλλα λόγια, η βεβαιότητα της διαχρονικής και αναλλοίωτης αφθονίας του κόσμου μας να διαποτίσει τόσο πολύ τις συνειδήσεις μας, ώστε να ξεχάσουμε για πάντα τις έννοιες της αδικίας, της διεκδίκησης, της αποκατάστασης της δικαιοσύνης, της ανταπόδοσης, της εκδίκησης, της τιμωρίας και τόσες άλλες έννοιες που κατατρύχουν την ανθρωπότητα εξαιτίας της άγνοιάς της πάνω στην πιο απλή από όλες τις αλήθειες: την Αλήθεια της Ενότητας των πάντων. Θέλω η βεβαιότητα της διαχρονικής και αναλλοίωτης αφθονίας του κόσμου μας και η πεποίθηση της υλικά και χωροχρονικά απεριόριστης περιουσίας μας να γίνουν αναπόσπαστο τμήμα της δομής όλων των κυττάρων του εγκεφάλου και ολόκληρου του σώματος του καθενός από εμάς, ώστε να μη γνωρίζουμε τίποτε άλλο έξω από αυτή τη βεβαιότητα και αυτήν την πεποίθηση.
Θέλω να είμαι βέβαιος ότι αυτή θα είναι η εξέλιξή μας, επειδή πολύ απλά αυτή είναι η φύση μας, η φύση της μίας και μοναδικής Ύπαρξής μας, της διαχρονικής και αδιαίρετης.